Ne umutlarım vardı

Hayata dair

Seninle...

* * *

“Agu“diyecektin önce

Sonra “anne...”

Emekleyecektin evin dört bir yanında

Sonra koşacak

Ele avuca sığmayacaktın

Okula gidecek

“Anne bana top al” yazacaktın

Sonra okumayı sökecektin.

Bitmek bilmeyen taleplerin olacaktı

“Tuna top oynayalım mı?” diye

Sürekli zil çalan

Komşu çocuklarımız olacaktı

Gitme desem de

Bağır çağır kapıyı vurup

Gidecektin...

* * *

Ne umutlarım vardı

Hayata dair seninle

Sen ne zamanında

“Agu” dedin, ne “anne”

Sen zamanında emeklemedin

Ne de koştun

Okula hiç gidemedin

Okuma yazmayı hiç öğrenmedin

Ekmek ve su dışında

Hiç talebin olmadı

En acısı da zil çalıp

Oyun için seni hiç kimse

Seni dışarı çağırmadı.

* * *

Ne umutlarım vardı

Hayata dair

Seninle...

Günseli Tatar (Ankara)